Гуравдугаар сарын тэнгэрээс цас бороо холилдон орно. Дүүргийн намын хорооны үүдэнд гурван дугуйт тэрэг зогсмогц нэгэн залуу үсрэн буулаа. Тэрэгчин хаалган дээр өлгөсөн хаягийг харснаа залууд хандаж:-Танаас хөлс авахгүй гэж бишүүрхэн хэлэв.
Хөгшин Тун Бао урт гаансаа нэрэн тариалангийн талбайн дагуух замын хажуугийн чулуун дээр сандайлан сууна. Ар нуруунаас нь нар хурцаар төөнөнө.
Маажааны ширээн дээр гэгээн өдрөөр ч гэрэл асаатай, даалуу шаржигнах чимээний зэрэгцээ доржпалам эрдэнийн том жижиг шигтгээ нүд гялбуулна. Тэнийлгэн татаж ширээний хөлд бэхэлсэн цайвар бүтээлэг цагаан өнгөөр гялтганана. Зяжигийн энгэр цээжинд хурц гэрэл тусжээ. Бүсгүйн царай ч энэ гэрэлд тодрон үзэгдэнэ.
Зэв жанжнаас хойш энд ирэгсдээс амьд буцсан нь цөөн. Авирсан болгон ясаа цайлгадаг учраас нутгийнхан Хүн яст хад гэж нэрэлжээ.
Цэнгээнт гудамжны үзүүр дэх үсчний газар гэж айлын хашааг ашиглаж, явган зам уруу түрж хийсэн саравч шиг байр. Түүний эзэн харалдаа салонд ажиллаж байгаад гарч, азаа сорьж энэ үсчнийг байгуулсан Сүбэй буюу Жянсү мужийн умард нутгийн 30 гаруй насны залуу. Тэр тэндхийн уугуул биш байж магадгүй.
Булан ууланд хүн чоно үзэгдсэн гэлцэнэ. Тосгоны шууданч Кан Ланшуай олж харсан юмсанж. Түүний ярьснаар тэр өдөр тэр Булан уулын тосгоны захиргаанд илгээмж хүргээд, орой нь бага зэрэг хатуу юм амсаж, тосгоны захирагчийн өгсөн гахайн махыг бариад сар гарсан хойно уулын тахир жимээр уруудаж явжээ.
Алтан шаргал хавирган сар өөдөөс хүйтнээр мэлтийнэ. Өнөө мандсан лугаа адил ийм л сарыг би хэчнээн олон удаа харсан бол ? Хавирган сар харагдах бүрийдээ хорвоогийн эрээн барааныг эргэн сануулна.
Тэр орой нөхөртэйгөө Чан-Аний өргөн чөлөөгөөр салхилж явав. Ван Юн намайг авахаар Бээжинд ирсэн байлаа. Урьд нь түүнтэй уулзах гэж ингэж их яарч байсангүй. Ван Юний гараас атгаад: -Чи намайг үүрд хайрлах уу? -Чамайгаа үүрд хайрлана. -Үүрд гэдэг чинь хир урт хугацаа юм бэ? Гэхэд нөхөр маань гайхаж: -Юу гэнэ ээ? гэж лавлав.
Үдшийн дулаанд бор гэрийн үүдэн тушаа цал буурал нэгэн өвгөн модон хайрцгийн ёроол солих гэж мунгинана.
-Би чамд нэг эмэгтэйн тухай ярих гэсэн юм. Тэр эмэгтэй болбоос над шиг барууны үзэлтэн гэгдсэн хүний эхнэр, Шанхайн бүсгүй билээ.
Залуу тосгоны даргын халзан толгой, батгатай царайг хараад эмээсэндээ толгой унжуулан тал тал тийш харц шидвэл тусалчих хүн нэгээхэн ч алга.
Аав бид хоёр уулзалгүй хоёр жил гаруй боллоо. Гэвч юунаас ч илүү аавын минь цаашаа явж буй тэр төрх миний ой ухаанд харагдан үлджээ.