Аудио

Их цас хаалга дарвал

Бао Лай үхтлээ зодуулаад нутаг буцсаны дараахан Бээжинд өвөл ирлээ. Хатавчаар хүйтэн салхи сийгэж, үүдний өмнүүр унжуулсан гялгар халхавч салхинд зүсэгдэн исгэрэх мэт дуу гарна.... Урьд шөнийн салхи байшингийн дээврийн тоос шороо, хог новшийг цэвэрлэжээ. Дээврийн зүүн өмнө өнцөгт торсон сандлыг авч дээр нь суулаа. Цэлмэг тэнгэр нуурын мандал шиг мэлтийнэ.

Цаасны хавчаар

Ингээд бүгдийг нь амандаа хийж, хүйтэн төмрийг хэлээрээ оролдон шүдээрээ хазаж амтлаад яагаад ч юм бэ Ларагийн үнэр сэнгэнэв. Хүний шүд ийм хурц гэж санасангүй. Архи ууж, тамхи татаж, хүүхэн эргүүлж, наймаа хийх нэрээр цөөвөр шиг бусдын юмыг булааж, шүлэг зохиосоор дөч гарсан түүний хувьд шүд нь хэзээний мохсон биз гэж санасан ч үгүй юмсанж. Цаасны хавчааруудыг зажилбал хатуу чихэр шиг шаржигнана. Хатуу төмөр хоолойг нь зүсэж ходоод уруу нь доошлоход халаасаа тэмтчив. Нохой, сарнай, балетчин охины дүрстэй төмөр хавчаарууд ходоодонд нь галзуу мэт бүжих үест аз байвал ахиад нэг цаасан хавчаар олдох л ёстой. Жигүо өдий хүртэл азтай эр гэгдэж явсан шүү дээ.

Саран булаг

Сайхан бичжээ. Би ч бас Дуньхуаны тэр булаг дээр очиж байлаа. Булгийн эрэг битүү шаргал элстэй. Гэлээ ч үүн шиг бодож байсангүй. “Энэ булгийн ус нандин харилцааг илтгэн сануулахын учир сэтгэлийг минь гижигдэн татна.